tło.jpg

mgr Karolina Łopata

DSC04245.JPG

Kim jestem?

Jestem psychologiem, certyfikowaną psychoterapeutką poznawczo-behawioralną. Jestem członkinią Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczo-Behawioralnej. Skończyłam studia podyplomowe z zakresu Neuropsychologii Klinicznej, Psychoonkologii i Psychodietetyki. Ukończyłam szkolenie z Terapii Schematu i obecnie jestem w trakcie certyfikacji w tej metodzie.

Prywatnie jestem posiadaczką dwóch kotów oraz wielbicielką rękodzieła i digital paintingu.

 

Skąd zdobywam wiedzę i doświadczenie?

Według mnie terapeuta powinien ciągle się doskonalić by być na bieżąco z wiedzą naukową. W mój rozwój zawodowy duży wkład miały ukończone studia podyplomowe organizowane przez Uniwersytet SWPS oraz Uniwersytet Jagielloński. Kilka razy w roku uczestniczę w  konferencjach naukowych, szkoleniach i kursach dotyczących szeroko rozumianej pomocy psychologicznej. Doświadczenie zdobywam na co dzień w pracy na oddziale Rehabilitacji Neurologicznej oraz na oddziale Onkologii Klinicznej. Moją pracę superwizuję u doświadczonych psychoterapeutów poznawczo-behawioralnych.

 

Dlaczego robię to co robię?

Odkąd pamiętam zastanawiałam się nad tym, dlaczego ludzie tkwią w błędnych kołach – dlaczego robią rzeczy, które nie dostarczają im przyjemności, możliwości rozwoju, a mimo to dalej kontynuują te działania. Odpowiedzi na część z tych pytań uzyskałam na studiach psychologicznych przeglądając liczne badania naukowe dotyczące funkcjonowania człowieka. Terapię poznawczo-behawioralną wybrałam właśnie dlatego, że jej skuteczność została gruntownie potwierdzona w badaniach naukowych.

 

Co jest dla mnie ważne?

W swojej pracy cenię sobie kontakt z drugim człowiekiem. Ważne jest dla mnie wysłuchanie najbardziej dolegliwych problemów moich pacjentów, a potem ustalenie z nimi indywidualnych celów. Dzięki temu, wspólnie będziemy mieć pewność, że terapia

zmierza we właściwym i satysfakcjonującym kierunku. Niezwykle ważne jest dla mnie to, by pacjent wychodząc z gabinetu otrzymał narzędzia, które pozwolą mu samodzielnie poradzić sobie z trudnościami życia codziennego.

 

Co lubię w swojej pracy?

W mojej pracy najbardziej lubię obserwować efekty współpracy, zarówno te krótko jak i długo terminowe, czyli dostrzegalne zmiany w funkcjonowaniu behawioralnym, emocjonalnym i poznawczym. Lubię wyzwania, a to, że moja praca wymaga indywidualnego podejścia do pacjentów, sprawia, że mogę wykazać się kreatywnością i otwartością.

mgr Iga Zdanowska

DSC04282.JPG

Kim jestem?

Jestem psychologiem oraz certyfikowanym psychoterapeutą poznawczo-behawioralnym. Należę do Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej a swoją pracę poddaję superwizji. Jestem w trakcie szkolenia DBT Comprehensive. Z pasji zajmuję się psychoterapią i neuropsychologią a prywatnie wolne chwile chętnie spędzam pośród natury w towarzystwie rodziny, psa i książki.

 

Skąd zdobywam wiedzę i doświadczenie?

Zdobywanie wiedzy rozpoczęłam od studiów psychologicznych na Uniwersytecie Śląskim, gdzie uzyskałam tytuł magistra. Poszerzałam ją na kursach, szkoleniach i konferencjach dotyczących w szczególności moich głównych zainteresowań zawodowych czyli psychologii klinicznej, procesów poznawczych oraz psychoterapii. Jednocześnie zdobywałam doświadczenie pracując jako psycholog w szpitalu specjalistycznym. Aktualnie jestem uczestniczką szkolenia certyfikującego.

 

Dlaczego robię to co robię?

Zapewne każdy potrafi podać pewne sytuacje, w których czuje się bardziej i mniej komfortowo. Ja czuję się dobrze w kontakcie z drugim człowiekiem. Właśnie to skłoniło mnie do podjęcia takiej ścieżki zawodowej, podczas której zdobyłam doświadczenie i szkoliłam się pod okiem specjalistów. Samo rozumienie psychologicznych czynników rządzących zachowaniem i emocjami człowieka nie daje takiej satysfakcji jak pomoc drugiej osobie w przezwyciężeniu doświadczanych trudności. Psychoterapia poznawczo-behawioralna zakłada współpracę dążącą do osiągania celów, pomaga zmniejszyć dyskomfort i uporać się z problemem.

 

Co jest dla mnie ważne?

Bardzo ważny dla mnie jest stały rozwój i otwartość na to, co nowe. W pracy z klientem dużą wagę przykładam do jak najlepszego zrozumienia problemu drugiej osoby tak, by jak najskuteczniej wykorzystać swoje umiejętności podczas terapii. Drogą do zrozumienia jest dobra relacja, uważne i empatyczne słuchanie oraz aktywny udział w spotkaniu. Ważne jest dla mnie, by drugi człowiek czuł się komfortowo oraz by atmosfera spotkania była pomocna w zmierzeniu się z problemem i przeżyciu trudnych chwil. 

 

Co lubię w swojej pracy?

W swojej pracy lubię wyzwania oraz wspólne odkrywanie drugiego człowieka. Każdy z nas jest inny. Różnimy się pod względem przekonań, swoich myśli na temat samego siebie, innych ludzi, świata. Mamy różne oczekiwania i cele. Poznanie drugiego człowieka jest samo w sobie wartością, a możliwość pomocy w przejściu przez trudny czas, lęk, smutek czy konflikt rozwija obie strony tej relacji.

 

Diagnostykę i rehabilitację neuropsychologiczną prowadzę w:

Ośrodku NeuroCare Clinic

Siemianowice Śląskie, ulica Szpitalna 6; Rejestracja: 531 772 212

Kim jestem?

Jestem psychologiem i psychoterapeutką poznawczo-behawioralną w trakcie certyfikacji. Należę do Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej. Swój czas wolny spędzam z książką lub praktykując uważność na łonie natury.

Skąd zdobywam wiedzę i doświadczenie?

Swoją wiedzę uzupełniam i pogłębiam w trakcie szkolenia certyfikującego. Psychoterapia poznawczo-behawioralna dynamicznie się rozwija, dlatego biorę udział dodatkowych kursach i szkoleniach, żeby wzbogacać swój warsztat i móc jak najefektywniej udzielać pomocy. Doświadczenie czerpię z pracy jako psycholog w szkole. Moją pracę poddaję superwizji.

 

Dlaczego robię to co robię?

Jeszcze zanim podjęłam decyzję o tym, co chcę studiować, byłam pewna jednego - chciałam pomagać ludziom. Dziś mogę powiedzieć, że ukończenie studiów z psychologii, a teraz szkolenie certyfikujące z psychoterapii, były dobrymi wyborami. Dzięki nim mogę kompetentnie pomagać ludziom na co dzień.

 

Co jest dla mnie ważne?

Ważna jest dla mnie otwartość na drugiego człowieka i przeżywane przez niego emocje. Według mnie to podstawa dobrej relacji, w której na pierwszym miejscu jest wsłuchanie się w potrzeby drugiej osoby i dążenie do jak najlepszego zrozumienia sytuacji, w której się znalazła. Dzięki temu możemy razem wyznaczyć najlepszy dla niej kierunek terapii.

 

Co lubię w swojej pracy?

W swojej pracy lubię to, że mogę robić coś zarówno ciekawego, jak i pożytecznego. Pozytywne efekty interwencji terapeutycznych są dla mnie motorem napędowym do dalszego rozwoju i zgłębiania wiedzy o psychice człowieka. A najbardziej lubię po prostu ludzi.

mgr Anna Pasieczna (Sadło)

DSCN9757.JPG
Lidia_006.jpg

dr Lidia Baran

Kim jestem?

Jestem psychologiem, badaczem i nauczycielem akademickim. Praktycznie zajmuję się terapią par, głównie z zastosowaniem terapii akceptacji i zaangażowania (ACT), ale interesuje mnie również jej łączenie z terapią schematów oraz terapią skoncentrowaną na rozwiązaniach. Dbam o ciągłe poszerzanie swojej wiedzy i zdobywanie nowych umiejętności poprzez szkolenia i warsztaty oraz poddawanie swojej pracy regularnej superwizji. Jestem członkiem Association for Contextual Behavioral Science (ACBS) oraz członkiem Zarządu ACBS Polska. Badawczo i praktycznie interesuje mnie terapia par, a prywatnie – fantastyka, taniec i joga.

Skąd zdobywam wiedzę i doświadczenie?

Skończyłam studia magisterskie i doktoranckie na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, odbyłam staże szkoleniowe na zagranicznych uczelniach oraz ukończyłam studia podyplomowe z zakresu wykorzystania uważności i współczucia w badaniach i psychoterapii. Regularnie uczestniczę w szkoleniach i warsztatach dotyczących interesujących mnie nurtów terapeutycznych oraz poszerzam swoją wiedzę biorąc udział w konferencjach naukowych.  

 

Dlaczego robię to co robię?

Fascynacja człowiekiem i jego funkcjonowaniem sprawiła, że chciałam być lekarzem i nauczycielem, a ostatecznie zostałam psychologiem i pracownikiem naukowo-dydaktycznym. Wspólne dla tych obszarów jest interesujące mnie od zawsze obserwowanie sposobów działania człowieka i analiza tego, co prowadzi go do podejmowania określonych decyzji czy wybierania tego, co dla niego ważne. Stosując terapię akceptacji i zaangażowania mogę zajmować się tym na co dzień.

 

Co jest dla mnie ważne?

Ważne dla mnie jest uważne słuchanie tego, co ma do powiedzenia druga osoba i zrozumienie, na czym lub na kim najbardziej jej zależy. To pierwszy krok do odkrycia tego, co jest dla kogoś istotne w życiu i jakie działania mogą go przybliżyć do realizacji ważnych celów. Zależy mi też, żeby móc jak najskuteczniej pracować z drugą osobą, stąd ważne jest dla mnie ciągłe rozwijanie się i poszerzanie wiedzy oraz zdobywanie umiejętności.   

 

Co lubię w swojej pracy?

Bycie świadkiem zmiany zachodzącej w drugiej osobie i możliwość towarzyszenia jej w tym procesie to przywilej, który najbardziej cenię w swojej pracy. Ponadto założenia terapii akceptacji i zaangażowania są zgodne ze sposobem, w jaki sama patrzę na świat, co sprawia, że mogę w pracy polegać na tym, co znam, umiem i do czego jestem osobiście przekonana.

Więcej informacji o dr Lidii Baran znajdziecie Państwo na jej stronie internetowej: https://lidiabaran.com/

IMG_4066 Copy (1).JPG

prof. Monika Stojek

Kim jestem?

Jestem psycholożką kliniczną ze specjalizacją w terapii poznawczo-behawioralnej (CBT). Jestem również profesorką w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Śląskiego, gdzie kieruję Laboratorium Badawczym Traumy, Zdrowia i Odżywiania (THriveE Lab). Uważam siebie za „badacza-praktyka”, a moja praca badawcza została ukształtowana przez moje doświadczenia kliniczne w zakresie zaburzeń odżywiania, uzależnień i stresu pourazowego. Posiadam licencję wykonywania zawodu psychologa w Stanach Zjednoczonych, specjalizację w CBT oraz szerokie doświadczenie jako terapeutka i superwizorka kliniczna w amerykańskich instytucjach medycznych.

Skąd zdobywam wiedzę i doświadczenie? 

Moją dotychczasową wiedzę i doświadczenie psychologiczne zdobywałam z Stanach Zjednoczonych. Magisterium i doktorat w psychologii klinicznej otrzymałam z University of Georgia, roczny staż kliniczny ukończyłam na Medycznym Uniwersytecie Georgii, a dwuletnie stypendium badawczo-kliniczne (postdoctoral fellowship) w Narodowych Instytutach Zdrowia (National Institutes of Health) oraz Uniwersytecie Służb Mundurowych (Uniformed Services University). Następnie przez cztery lata byłam profesorką kliniczną na wydziale psychiatrii Szkoły Medycznej Uniwersytetu Emory.

Jako badacz-praktyk, uważam, że praca kliniczna i nauka są nierozłączne i nawzajem się uzupełniają, dlatego stosuję techniki terapeutyczne poparte dowodami naukowymi. Jestem członkinią kilku stowarzyszeń psychologicznych, w ramach których uczestniczę w konferencjach i dodatkowych szkoleniach, aby moja wiedza psychoterapeutyczna zawsze była „na czasie”. Posiadam również szeroką siatkę innych profesjonalistów, zarówno polskich jak i zagranicznych, z którymi konsultuję się w sprawach klinicznych.  

 

Dlaczego robię to co robię?

Psycholog jest pomocnikiem, a niesienie pomocy drugiemu człowiekowi jest ważną dla mnie wartością. Przy okazji, w psychologii i neuronauce, rozumiemy coraz więcej na temat funkcjonowania mózgu w różnych sytuacjach, co pomaga rozumieć – i zmieniać! – ludzkie zachowanie w sposób wolny od osądu i poparty naukowymi dowodami. Praktyka psychologii pozwala mi więc w sposób harmonijny łączyć serce z rozumem, empatię z wdrażaniem teorii podczas pracy z drugim człowiekiem w procesie zmiany.

 

Co jest dla mnie ważne?

Partnerstwo w procesie terapii i współpraca empiryczna są „gwiazdami polarnymi”, na które zawsze nakierowuję swoją pracę z pacjentami. Pacjenci są ekspertami samych siebie, dlatego ważnym jest dla mnie zobaczenie ich trudności z ich perspektywy. Współpraca empiryczna charakteryzująca terapię poznawczo-behawioralną to wspólne formułowanie hipotez dotyczących zachowań i testowanie tych hipotez, bądź testowanie nowych zachowań przez pacjentów. Ważnym jest dla mnie, aby pacjenci rozumieli dlaczego robimy to, co robimy w procesie terapeutycznym oraz aby mieli poczucie sprawczości na każdym etapie terapii.

 

Co lubię w swojej pracy?

W mojej pracy, każdy dzień jest inny i niesie niepowtarzalne wyzwania, a jednocześnie dzięki strukturze CBT i nakierowaniu na naukę, posiadam mapę i kompas, aby wraz z pacjentami stawiać czoła nowym wyzwaniom. Towarzyszenie pacjentom w metaforycznej podróży procesu zmiany – zmiany zachowań, procesów myślowych, reakcji emocjonalnych, życia – jest przywilejem, który bardzo cenię i który motywuje mnie do tego, żeby zawsze dążyć do ulepszania moich umiejętności w zakresie psychoterapii. 

Kim jestem?

Jestem psychologiem, ukończyłam studia na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach oraz
posiadam przygotowanie pedagogiczne. Obecnie jestem w trakcie Studium Terapii
Poznawczo Behawioralnej w Dolnośląskim Centrum Psychoterapii.
Prywatnie – żona i mama. Wolne chwile spędzam razem z rodziną, przyjaciółmi, na
wspólnych rozmowach przy herbacie i planszówkach.

Skąd zdobywam wiedzę i doświadczenie?

Swoją wiedzę zdobywam i uzupełniam, uczestnicząc w kursach oraz szkoleniach w zakresie
terapii behawioralnej, pracy z dzieckiem, terapii zaburzeń ze spektrum autyzmu, a także
diagnozy.
Pracuję również jako psycholog w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, w dziale
Wczesnodziecięcej Profilaktyki, gdzie zdobywam doświadczenie w diagnozie i terapii dzieci.

Dlaczego robię to co robię?

Praca jako psycholog myślę, ze jest dla mnie swego rodzaju powołaniem – pomoc innym,
wsparcie i towarzyszenie w procesie zmiany pozwala ciągle rozwijać swoją wrażliwość,
empatię i otwartość na drugiego człowieka. Praca w tym zawodzie wymaga stałego
poszerzania i aktualizowania swojej wiedzy oraz zdobywania nowego doświadczenia,
dlatego, będąc psychologiem mogę nieustannie rozwijać się w interesującym mnie obszarze,
jednocześnie robiąc to, co lubię.

 

Co jest dla mnie ważne?

Ważne dla mnie jest stworzenie bezpiecznej i przyjaznej relacji terapeutycznej, tak, aby
zarówno dziecko, jak i rodzic mogli czuć się komfortowo. Bardzo istotnym elementem,
mającym ogromne znaczenie w pracy z dzieckiem, jest współpraca z rodzicem. Otwartość na
tę współpracę, zarówno psychologa, jak i opiekuna dziecka pozwoli dostrzec efekty
oddziaływań terapeutycznych jeszcze szybciej. Pomoc dziecku to jednocześnie pomoc
rodzicom, wsparcie w trudnych sytuacjach i wspólne poszukiwanie rozwiązań.

 

Co lubię w swojej pracy?

Lubię to, że mogę pomóc, że robię coś dobrego i pożytecznego. Efekty pracy terapeutycznej,
motywują mnie do dalszego działania. Uśmiech dziecka i uśmiech rodzica są dla mnie
największym wzmocnieniem pozytywnym.

mgr Natalia Urbankiewicz

IMG_20200316_110220.jpg